Plat land

Pasen is voorbij, maar niet voordat er in het oosten van Nederland de traditionele paasvuren ontstoken worden. Mooie traditie die echter nu weer ter discussie komt. Er zijn mensen die klagen. Klagen over fijnstof en over de gevolgen van een wind vanuit Oosten richting de randstad. Is het überhaupt een discussie waard? Ik vraag me af wat deze mensen van de brandende kruizen  in Luxemburg vinden, die daadwerkelijk in ieder klein dorpje branden?

Yep, dat kleine Luxemburgse volk steekt een keer per jaar, de zondag na Carnaval een mega groot kruis in de fik. Het liefst op zo’n hoog mogelijk gelegen plek, zodat iedereen het kan zien. Meestal worden oude kerstbomen verbrand of ander afval-hout.  Ik heb in al die jaren dat ik actief meegeholpen heb het hout te verzamelen nooit een kwaad woord over gehoord. Het was tenslotte een symbolisch feest. Niet dat we iemand aan het kruis hingen om te verbranden. Nee de winter en de boze geesten des winters werden verdreven en de lente wordt verwelkomt. Het is vooral een leuk “dorps” gevoel wat je krijgt met wat eten en drinken en vooral met veel vrienden die samen voor de “Buerg” (Luxemburgse naam van het brandende kruis) gezorgd hebben. Een gevoel van vriendschap en verbroedering. Juist in deze tijden een mooie traditie om in stand te houden.

Als ik zo naar de Paasvuren kijk, is dat een soort van 1 op 1 kopie van het “Buergbrennen” in Luxemburg. Even los van de religieuze achtergrond, verbroedert het zoeken naar “brandstof” voor de Paasvuren en zorgt het voor een leuke sfeer. Zijn we in Nederland dan echt zo ver afgezakt, dat een ieder cultureel evenement, dat ons samenbrengt in positieve zin, ons als gemeenschap één laat zijn, de nek omdraaien omdat er een aantal mensen zich aan storen? Zijn we zover dat de minderheid het voor het zeggen heeft over een stukje cultureel erfgoed. Dit is bedenkelijk en zal op gegeven moment leiden tot een land zonder kleur en geur, zonder identiteit en zonder cultuur. Een soort plat land…

 

bron foto

 

 

 

 

Politiek is tijd vrij maken voor een andere

Als je de definitie van het woord Politiek opzoekt, kom je al snel bij de Grieken uit. Volgens de definitie van Wikipedia is het woord “politiek afgeleid van het Oudgriekse πολιτεια (politeia). Politeia betekende onder meer de burgerlijke samenleving; het leven als burger in de samenleving; staat; staatsvorm; en stads- of staatsbestuur.”

Er zijn tegenwoordig tal van manieren om politiek te bedrijven, ieder partij of partijlid heeft daar zijn eigen manier binnen het politieke spectrum. Maar allemaal beïnvloeden ze op hun manier de maatschappij.

Ik luisterde laatst naar een lezing van een vriend waarmee ik samen voetbal. Hij is spreker bij CrOsspoint. In zijn toespraak stond Christiaan stil bij het feit dat acties of beslissingen die je nu doet, wellicht niet direct een zichtbare impact hebben, maar wel degelijk van invloed op enig moment in de toekomst zijn. (ook luisteren? klik hier)

Politiek is niet anders. Je probeert met het beste geweten nu beslissingen te nemen voor de toekomst. Je weet echter niet of deze beslissingen ook het gewenste effect hebben. In mijn optiek is er alleen een manier om erachter te komen of je nu wel of niet de juiste koers vaart: De dialoog. In die zin kun je zeggen: Politiek is tijd vrij maken voor een andere.

Je luistert naar problemen. Je oordeelt niet. Je neemt de communicatie op en je kijkt of je iets kan doen. Je staat tussen de mensen en niet boven de mensen. Wat dat betreft zouden we vaker naar de definitie politiek moeten kijken en dan met name naar – het leven als burger in de samenleving -. Een politicus is ook maar een burger en zou eigenlijk dus niet boven de samenleving moeten staan, maar gewoon erin. Ik denk dus dat je ook op die manier het succes van een politicus kan meten: Hoe authentiek benaderbaar ben je, en hoeveel tijd maak je vrij voor andere mensen?

In een tijdperk van schreeuwende en populistische politici is luisteren de juiste keuze. Als we uiteindelijk allemaal iets beter naar elkaar luisteren, minder snel ons eigen woord willen inbrengen, dan kunnen we de toekomst op een respectvolle manier inrichten.