Alleen intelligent zijn, is niet goed genoeg

We maken tegenwoordig oneindig veel data aan en creëren non-stop nieuwe content. Vervolgens analyseren, digitaliseren en globaliseren ons suf vanuit de data en de content. We leven ons leven sneller dan ooit. Nemen beslissingen anders en sneller dan nog een aantal jaar geleden. Daarnaast streven we af richting een wereld die gedeeld gaat worden met slimme computers, robots en kunstmatige intelligentie. Dat is geen fictie maar een feit. 

Maar op school krijgen de volgende generaties van deze omslag en de “nieuwe toekomst” in mijn optiek niet genoeg van mee. Natuurlijk is er wel eens een bezoek van een robot aan kinderen op de basisschool en gebruiken ze digi-borden en tablets. Maar dat is niet wat de toekomst voor de kids in petto heeft. Hoe kom ik hierbij? Heel simpel.

Ons schoolsysteem probeert het maximale rendement uit ons brein te halen en kinderen klaar te stomen voor de toekomst. Een toekomst waarin zij kunnen lezen en schrijven waarbij echter het IQ (cognitief vermogen) van een kind wordt vertaald in een score vanuit de Cito toets en uiteindelijk naar een diploma.  Het presteren op basis van IQ is hierbij dominant. We doen dit helaas wel met decennia oude methodieken. Pas je hier niet in dan ben je of “traag van begrip” of je “bent super intelligent”. We zijn dus zo gehecht aan het IQ en de ruwe cognitieve intelligentie, dat we andere quotiënten die het leven veel meer bepalen gewoonweg vergeten of deels onderdrukken. Uiteraard zal het een en ander mee gegeven worden van thuis uit en op school maar is het voldoende? Ik betwijfel het.

EQ – Emotional Quotient

Juist een wereld die veel meer analyseert waar data alles onderbouwt en waar robots ons gaan helpen is de emotionele factor belangrijk.  Het inleven in wat leeft en bloeit en het toepassen van de juiste emotie daarover zou veel meer op school gesproken moeten worden. Recentelijk is er erg veel ophef, geweest, terecht, over een persoon die een reanimatie op de A58 filmde. Totaal onacceptabel, even los van de privacy van de persoon die vecht om z’n leven. Maar het is wel iets wat bespreekbaar moet worden op scholen. Waarom doe je zo iets niet? Is het juist? Het is de sensatie, de drang naar het creëren van content dat de empathie wegdrukt. De “thumps-up” geilheid. Gevaarlijk. Hoe gevaarlijk slechte EQ is, maken we op dit moment mee in de VS. Succes van een leider is af te leiden aan hoe goed hij/zij met emoties van zichzelf en die van anderen om kan gaan. Niet aan hoe rigoureus zonder enige empathie beslissingen genomen worden.

CQ – Creative Quotient

In een tijdperk waar meer mensen dan ooit toegang tot technologie en kennis hebben is creativiteit de sleutel tot toekomstige oplossingen. Het is niet voor niets dat het aantal start-up met andere ideeën dan de gevestigde orde, sterk groeit. Niet allemaal even succesvol maar sommige hebben zich al dusdanig ontwikkeld dat ze onmisbaar zijn.  Denk aan taxiketens zonder eigen taxi, hotelketens zonder eigen kamers. Allemaal gegroeid door de juiste mix van creativiteit en met behulp van technologie. Als we nog meer profijt willen hebben van zulke oplossingen, oplossingen die onze generatie zich niet kan voorstellen omdat we te geconditioneerd zijn, dan moeten we creativiteit nog veel meer stimuleren en kinderen al op vroege leeftijd technologie aanreiken waardoor zij deze creativiteit kunnen omzetten in oplossingen. Denk hierbij aan Jack Andraka die op 15 jarige leeftijd en revolutionaire kankertest ontwikkelde, die veel sneller en kostenefficiënt alvleesklier kanker kan opsporen in vergelijking met de traditionele methodes.

AQ – Adversity Quotient

De AQ, ik heb er pas recentelijk van kennis genomen, maar is al wel wat langer beschreven. Het is het vermogen om weerbaar te zijn en te kunnen omgaan met verandering.  Weerbaar zijn is ook niet alles voor lief nemen, vooral berichten die op social media geslingerd wordt. Weerbaar is ook het durven opkomen voor je eigen mening zonder dat je jouw mening op een ander opdringt. Leven en laten leven. Het is ook het besef dat in een wereld die digitaal verbonden is, je een “digital footprint” achterlaat. Alles wat je online doet, zal voor (waarschijnlijk) eeuwig terug te vinden zijn. Zo kom je snel erachter dat Privacy niet alleen iets voor de “grote” mensen is en dat andere mensen op hun beurt gekwetst kunnen worden door jouw uitingen.

Ik denk dat het goed is dat er op school meer ruimte voor de EQ, CQ en  AQ komt. Verpakt in lessen die deze drie quotiënten speels terug brengen in het dagelijkse leerschema. Denk hier aan social media lessen, lessen omtrent gedrag in de maatschappij, lessen die je creativiteit en technologische kennis stimuleren. Maar is vooral ook het besef van onze generatie dat het schoolsysteem aan drastische verandering toe is. Meer dan we nu kunnen of wel willen beseffen.